Hij was heel succesvol als directeur van een landelijke organisatie die moeilijke thema’s in de maatschappij bespreekbaar én oplosbaar maakte. Zijn medewerkers noemde hem gedreven, slim, kundig en betrouwbaar maar ook koppig en narrig van tijd tot tijd. Waar hij vol moed de grootste uitdagingen aanging was hij ook moe van de eeuwige strijd waarin hij zich leek te bevinden. We gingen op reis om daar eens verandering in te brengen.

We bezochten zijn universiteit waar hij de kennis had ontwikkeld om vanuit leiderschap en bevlogenheid een antwoord te vinden op belangrijke thema’s. Hij realiseerde zich hoe bevoorrecht hij eigenlijk was om zo goed te zijn opgeleid als jonge professional om als volwassen man een echt verschil te mogen maken in de wereld. Maar waar kwam dan toch die koppigheid vandaan??

We namen ook samen de route die hij als kind had gefietst van huis naar school en weer terug elke dag. In het uitgestrekte Noord-Hollandse landschap had hij bijna dagelijks de wind op de dijk moeten trotseren en had hij geleerd om flink door te trappen, of hij daar nou wel of niet zin in had: hij moest er doorheen!

Vervolgens was hij op school flink gepest omdat hij opkwam voor anderen die gepest werden: het maakte hem boos en verontwaardigd en dan weer terug naar huis door die eeuwige wind op de dijk!

Nu pas realiseerde hij zich dat hij daar op die dijk die verbetenheid had gekweekt die hem later als professional tegelijkertijd heel veel doorzettingsvermogen gaf maar die hem ook onnodig koppig en narrig hadden gemaakt als het niet lukte: kop in de wind en tegen de stroom in doorgaan waren helemaal niet meer nodig.

Hij realiseerde dat hij ook gewoon vanuit ontspanning en bezieling zijn werk kon doen. Dat hij de boosheid niet meer nodig had om zijn maatschappelijke doelstellingen te halen. Hij werd oprecht een fijner mens, niet alleen voor zijn medewerkers maar vooral ook voor zichzelf!