Mijn Reis begon met mijn vraag hoe ik een nieuwe wending kon geven aan mijn carrière. In het grote bedrijf waar ik nu al zo’n 28 jaar werk, zag ik geen perspectieven meer. Wel was ik opgeklommen tot een behoorlijk stevige management functie, in een zeer comfortabel positie en dito salaris. Ondanks verschillende uitdagingen, zag ik mij niet meer voor jaren ditzelfde werk, op dezelfde plek blijven doen.
Met mijn Reisbegeleider gingen we naar het dorp waar ik ben opgegroeid. Ik woonde met mijn ouders en grootouders op een boerderij in het buitengebied. Op een boerenweggetje kwamen wij met de auto in een modderpoel vast te zitten. Gelukkig kwam er net een man met een grote SUV aan, hij kon ons gelukkig vlot lostrekken.

Mijn Reisbegeleider wees mij op het metafoor van dat moment. Waar was ik, in mijn comfortabele auto, vastgelopen op een pad dat nergens toe leidt? Dat klikte bij mij! Opgroeiend op een boerderij leek ik als opgroeiende jongeman vast te zitten in een toekomst op die boerderij. Ik koos er toen voor om daarvan los te komen en een andere richting op te gaan.
Ook nu moet ik niet meer op een hobbelig pad vast blijven zitten. Als ik dat toen kon, kan ik dat nu ook! De week daarop heb ik mijn ideeën en wensen met HR besproken.

Toevallig (toeval bestaat niet) kwam een paar weken daarna één van de directieleden naar mij toe. Zij nodigde mij uit om een directiepositie te overwegen, waarbij ik regelmatig naar andere filialen in Europa zal gaan reizen. Zij had van HR gehoord dat ik verder wilde groeien. Natuurlijk greep ik deze kans van de metaforische SUV, met beide handen aan.

Van de Reisbegeleider: Op een Reisdag komen we vaak zulke metaforische “toevallige”  situaties tegen, waarbij de Reiziger inzichten kreeg  die hij/zij eerst niet voor mogelijk hield.